पुरुषो वाव सुकृतम् ।
ता अब्रवीद्यथायतनं प्रविशतेति ॥ ३ ॥
tābhyaḥ puruṣamānayattā abruvan sukṛtaṃ bateti .
puruṣo vāva sukṛtam .
tā abravīdyathāyatanaṃ praviśateti .. 3 ..
[वह] उनके लिये उनका योनिस्वरूप पुरुष ले आया । अपने योनिभूत उस पुरुष को देखकर वे खेदरहित हो इस प्रकार बोले—‘यह अधिष्ठान सुन्दर बना है । अतः सम्पूर्ण पुण्यकर्मों का कारण होने से निश्चय पुरुष ही सुकृत है । अथवा स्वयं अपने-आप अपनी ही माया से रचा होने के कारण ‘सुकृत’ ऐसा कहा जाता है ।’
ईश्वर में यह समझकर कि इन्हें यह आश्रयस्थान प्रिय है, क्योंकि सभी अपनी योनि में सन्तुष्ट रहा करते हैं, उन देवताओं से कहा— ‘जिसका जो आयतन है उस अपनी सम्भाषणादि क्रिया के योग्य आयतन में तुम सब प्रविष्ट हो जाओ’ ॥ ३ ॥
संस्कृत भाष्य पढ़ें
ताभ्यः पुरुषमानयत्स्वयोनिभूतम् । ताः स्वयोनिं पुरुषं दृष्ट्वा अखिन्नाः सत्यः सुकृतं शोभनं कृतमिदमधिष्ठानं बतेत्यब्रुवन् । तस्मात्पुरुषो वाव पुरुष एव सुकृतं सर्वपुण्यकर्महेतुत्वात् । स्वयं वा स्वेनैवात्मना स्वमायाभिः कृतत्वात्सुकृतमित्युच्यते ।
ता देवता ईश्वरोऽब्रवीदिष्टमासामिदमधिष्ठानमिति मत्वा, सर्वे हि स्वयोनिषु रमन्ते, अतो यथायतनं यस्य यद्वदनादिक्रियायोग्यमायतनं तत्प्रविशतेति ॥ ३ ॥