अध्याय 11 - श्लोक 14

ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥ १४ ॥

tataḥ sa vismayāviṣṭo hṛṣṭaromā dhanañjayaḥ .
praṇamya śirasā devaṃ kṛtāñjalirabhāṣata .. 14 ..


फिर, उसको देखकर वह धनञ्जय आश्चर्ययुक्त और प्रफुल्लित रोमवाला हो गया अर्थात् उसके रोंगटे खड़े हो गये, फिर वह विश्वरूपधारी परमात्मदेव को सिर से प्रणाम करके अर्थात् नम्रतापूर्वक भली प्रकार नमस्कार करके पुनः नमस्कार के लिये हाथ जोड़कर बोला ॥ १४ ॥

जो विश्वरूप आपने मुझे दिखलाया है उसे मैं किस प्रकार देख रहा हूँ—ऐसा अपना अनुभव प्रकट करते हुए अर्जुन बोले—

तात्पर्य पढ़ें

ततः तं दृष्ट्वा स विस्मयेन आविष्टो विस्मयाविष्टो हृष्टानि रोमाणि यस्य स अयं हृष्टरोमा च अभवद् धनञ्जयः । प्रणम्य प्रकर्षेण नमनं कृत्वा प्रह्लीभूतः सन् शिरसा देवं विश्वरूपधरं कृताञ्जलिः नमस्कारार्थं सम्पुटीकृतहस्तः सन् अभाषत उक्तवान् ॥ १४ ॥

कथं यत् त्वया दर्शितं विश्वरूपं तद् अहं पश्यामि इति स्वानुभवम् आविष्कुर्वन्— अर्जुन उवाच—