कच्चिदेतच्छुतं पार्थ
त्वयैकाग्रेण
चेतसा ।
कच्चिदज्ञानसम्मोहः
प्रनष्टस्ते
धनञ्जय ॥ ७२ ॥
त्वयैकाग्रेण
चेतसा ।
कच्चिदज्ञानसम्मोहः
प्रनष्टस्ते
धनञ्जय ॥ ७२ ॥
kaccidetacchutaṃ pārtha
tvayaikāgreṇa
cetasā .
kaccidajñānasammohaḥ
pranaṣṭaste
dhanañjaya .. 72 ..
हे पार्थ! क्या तूने मुझसे कहे हुए इस शास्त्र को एकाग्रचित्त से सुना, सुनकर बुद्धि में स्थिर किया? अथवा सुना-अनसुना कर दिया?
हे धनंजय! क्या तेरा अज्ञानजनित मोह— स्वाभाविक अविवेकता—चित्त का मूढ़भाव सर्वथा नष्ट हो गया, जिसके लिये कि तेरा यह शास्त्रश्रवण— विषयक परिश्रम और मेरा वक्तृत्वविषयक परिश्रम हुआ है ॥ ७२ ॥
अर्जुन बोला—
तात्पर्य पढ़ें
कच्चित् किम् एतद् मया उक्तं श्रुतं श्रवणेन अवधारितं पार्थ किं त्वया एकाग्रेण चेतसा चित्तेन किं वा प्रमादितम्।
कच्चिद् अज्ञानसम्मोहः अज्ञाननिमित्तः सम्मोहो विचित्तभावः अविवेकता स्वाभाविकः किं प्रनष्टः। यदर्थः अयं शास्त्रश्रवणायासः तव मम च उपदेष्टृत्वायासः प्रवृत्तः ते तव धनञ्जय ॥ ७२ ॥