अध्याय 2 - श्लोक 57

किं च—
यः सर्वत्रानभिस्त्रेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम्
नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥ ५७ ॥

kiṃ ca—
yaḥ sarvatrānabhistrehastattatprāpya śubhāśubham
nābhinandati na dveṣṭi tasya prajñā pratiṣṭhitā .. 57 ..


जो मुनि सर्वत्र अर्थात् शरीर, जीवन आदिक में भी स्नेह से रहित हो चुका है तथा उन-उन शुभ या अशुभ को पाकर न प्रसन्न होता है और न द्वेष ही करता है अर्थात् शुभ को पाकर प्रसन्न नहीं होता और अशुभ को पाकर उससे द्वेष नहीं करता।

जो इस प्रकार हर्ष–विषाद से रहित हो चुका है उसकी विवेकजनित बुद्धि प्रतिष्ठित होती है ॥ ५७ ॥

तथा—

तात्पर्य पढ़ें

यो मुनिः सर्वत्र देहजीवितादिषु अपि अनभिस्नेहः अभिस्नेहवर्जितः तत्तत्प्राप्य शुभाशुभं तत् तत् शुभम् अशुभं वा लब्ध्वा न अभिनन्दति न द्वेष्टि शुभं प्राप्य न तुष्यति न हृष्यति अशुभं च प्राप्य न द्वेष्टि इत्यर्थः ।

तस्य एवं हर्षविषादवर्जितस्य विवेकजा प्रज्ञा प्रतिष्ठिता भवति ॥ ५७ ॥

किं च—