अध्याय 7 - श्लोक 22

स तया श्रद्धया युक्तस्तस्या राधनमीहते ।
लभते च ततः कामान्मयैव विहितान्हि तान् ॥ २२ ॥

sa tayā śraddhayā yuktastasyā rādhanamīhate .
labhate ca tataḥ kāmānmayaiva vihitānhi tān .. 22 ..


मेरे द्वारा स्थिर की हुई उस श्रद्धा से युक्त हुआ वह उसी देवता के स्वरूप की सेवा—पूजा करने में तत्पर होता है।

और उस आराधित देवविग्रह से कर्म-फल-विभाग के जानने वाले मुझ सर्वज्ञ ईश्वर द्वारा निश्चित किये हुए इष्ट भोगों को प्राप्त करता है। वे भोग परमेश्वर द्वारा निश्चित किये होते हैं इसलिये वह उन्हें अवश्य पाता है, यह अभिप्राय है।

यहाँ पर यदि ‘हितान्’ ऐसा पदच्छेद करें तो भोगों में जो ‘हितत्व’ है उसको औपचारिक समझना चाहिये, क्योंकि वास्तव में भोग किसी के लिये भी हितकर नहीं हो सकते ॥ २२ ॥

क्योंकि वे कामी और अविवेकी पुरुष विनाशशील साधन की चेष्टा करने वाले होते हैं, इसलिये—

तात्पर्य पढ़ें

स तया मद्विहितया श्रद्धया युक्तः सन् तस्या देवतातन्वा राधनम् आराधनम् ईहते चेष्टते।

लभते च ततः तस्या आराधिताया देवता-तन्वाः कामान् ईप्सितान् मया एव परमेश्वरेण सर्वज्ञेन कर्मफलविभागज्ञतया विहितान् निर्मितान् तान् हि यस्मात् ते भगवता विहिताः कामाः तस्मात् तान् अवश्यं लभते इत्यर्थः ।

हितान् इति पदच्छेदे हितत्वं कामानाम् उपचरितं कल्प्यं न हि कामा हिताः कस्यचित् ॥ २२ ॥

यस्माद् अन्तवत्साधनव्यापारा अविवेकिनः कामिनः च ते अतः—