अन्तकाले च मामेव स्मरन्मुक्त्वा कलेवरम् ।
यः प्रयाति स मद्भावं याति नास्त्यत्र संशयः ॥ ५ ॥
यः प्रयाति स मद्भावं याति नास्त्यत्र संशयः ॥ ५ ॥
antakāle ca māmeva smaranmuktvā kalevaram .
yaḥ prayāti sa madbhāvaṃ yāti nāstyatra saṃśayaḥ .. 5 ..
और जो पुरुष अन्तकाल में—मरणकाल में मुझ परमेश्वर—विष्णु का ही स्मरण करता हुआ शरीर छोड़कर जाता है, वह मेरे भाव को अर्थात् विष्णु के परम तत्त्व को प्राप्त होता है। इस विषय में प्राप्त होता है या नहीं, ऐसा कोई संशय नहीं है ॥ ५ ॥
केवल मेरे विषय में ही यह नियम नहीं है, किंतु—
तात्पर्य पढ़ें
अन्तकाले च मरणकाले माम् एव परमेश्वरं विष्णुं स्मरन् मुक्त्वा परित्यज्य कलेवरं शरीरं यः प्रयाति गच्छति स मद्भावं वैष्णवं तत्त्वं याति, न अस्ति न विद्यते अत्र अस्मिन् अर्थे संशयो याति वा न वा इति ॥ ५ ॥
न मद्विषय एव अयं नियमः किं तर्हि—